[ HOT COFFEE ]

Title :: I’m your man

Status :: 1/2 

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Chansung x Wooyoung

Genre :: Dark Comedy

Rate :: R

Theme song :: I’m your man – 2PM

Note :: เพราะน้องชานในแอมยัวร์แมนหล่อมาก!!!!

ร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้ารูป ยืนเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงพิงผนังใกล้กับประตูทางเข้าของโรงแรมหรูห้าดาวย่านใจกลางกรุงโซล อีกข้างคีบแท่งนิโคตินสีขาวอัดมันเข้าสู่ปอดแล้วแหงนหน้าพ่นควันให้พวยพุ่งไปในอากาศ เรียกให้สายตาของสาวน้อยใหญ่ไฮโซที่เดินไปเดินมาจับจ้องเมียงมองจนเหลียวหลัง ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเพื่อเช็คเรตติ้งเสน่ห์ดึงดูดทางเพศ ผลปรากฏว่าเขามันก็ยังไม่ตกหล่นไปแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว

สายตาก้มมองดูนาฬิกาข้อมือบ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีจะย่างเข้าวันใหม่ เมื่อบุหรี่ใกล้หมดมวน ชายหนุ่มทิ้งมันลงบนพื้นแล้วใช้เท้าขยี้จนไฟมอดดับ จากนั้นก็เดินไปยังลานจอดรถหน้าโรงแรมโดยไม่สนใจว่าสิ่งที่ทิ้งไปเมื่อครู่นั้นจะสร้างมลภาวะให้โลกใบนี้แค่ไหน มือล้วงเอารีโมทคอนโทรลมากดปลดล็อครถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูซีรีย์ 7 สีดำมันวาวสะท้องแสงไฟในความมืด ก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งยังตำแหน่งคนขับที่นั่งเป็นประจำ ก่อนจะใช้มือขยับเนคไทที่พันคอให้คลายออกหลวมๆ ก่อนจะเปิดแอร์และเปิดเพลงสไตล์อาร์แอนด์บีกลิ่นไอตะวันตกเบาๆ

จากนั้นก็รอ..

เมื่อนาฬิกาดำเนินเดินมาถึงวันใหม่ ตาคมปราดมองไปยังประตูทางออกของตัวโรงแรม ก็พบร่างคุ้นตาในชุดเสื้อกั๊กสีน้ำเงินเข้มยาวปิดสะโพก กางเกงยีนส์รัดรูปสีดำและรองเท้าบูทราคาเหยียบแสนเดินออกมากับชายหนุ่มหน้าตาดีร่างสูงราวกับนายแบบแลดูสนิทสนมกันมากถึงขั้นโอบเอวคนตัวเล็กกว่าเดินออกมาส่งหน้าประตู

แม้เวลานี้จะไม่ใช่ช่วงเลิกราของงานเลี้ยงรุ่น แต่ทว่าเพราะคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายใหญ่ ให้ต้องมารอรับคุณหนูเล็กของบ้านที่มางานแต่ต้องกลับทันทีที่นาฬิกาบอกว่าเที่ยงคืน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน มือหนากำแน่นที่พวงมาลัยรถเมื่อภาพตรงหน้าคือชายร่างสูงคนนั้นก้มลงหอมแก้มอำลาคุณหนูเล็กของตน และที่น่าโมโหไปกว่านั้น คนตัวเล็กกว่าไม่ได้แสดงการขัดขืนใดๆ มิหนำซ้ำยังเงยหน้ายินยอมให้อีกฝ่ายตักตวงความสุขจากร่างกายตนเองอย่างเปิดเผยหน้าโรงแรมอีกด้วย คนผ่านไปมาอาจจะไม่ได้คิดว่ามางานเลี้ยงก็ได้

“เหมือนพวกไฮโซมาลักลอบมีเซ็กส์กันในโรงแรมไม่มีผิด!”  เสียงทุ่มต้ำสบถเบาๆหากแต่เต็มไปด้วยความโมโห

และสักพัก คุณหนูเล็กก็เดินมายังรถด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานใจหากแต่คนมองอย่างเขากลับรู้สึกว่ามันน่าหมั่นไส้ ยิ่งคิดไปว่าสาเหตุแห่งรอยยิ้มนั้น น่าจะมาจากผู้ชายคนเมื่อครู่ มือหนาก็เผลอกำพวงมาลัยแน่นขึ้นกว่าเดิม

ประตูรถทางด้านหลังถูกเปิดออกตามด้วยร่างขาวเนียนก้าวเข้ามานั่งที่ประจำ

“ออกรถสิ รออะไรอยู่หรือ ฮวางชานซอง?”

คนที่เพิ่งเข้ามานั่งออกคำสั่งมาจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มที่ชื่อชานซองมองผ่านกระจกหลังสบตาเข้ากับตาเรียวนั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ชานซองจดจ้องไม่ละสายตา จนดวงตาอีกฝ่ายวูบไหวและเบือนสายตาหนีไปเสียเอง ชานซองยกยิ้มมุมปาก

“คุณหนูจางอูยองจะแวะทำธุระที่ไหนอีกหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ล่ะ แค่นี้ก็ดึกมาแล้วสำหรับพ่อ”

“ก็รู้ดีนี่ครับ”  ชานซองพึมพำเบาๆแกมประชดประชัน แต่ในห้องโดยสารที่มีกันแค่สองคนแค่นี้ เสียงนั้นก็ดังเข้าหูคุณหนูเล็กอย่างจางอูยองเข้าจนได้

“ว่าไงนะ!”

“คุณหนูก็รู้ดีนี่ครับว่ามันดึกแล้ว ทำไมยังออกจากงานช้านักล่ะครับ”

“นายเป็นแค่บอดี้การ์ด มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่ง!”

“ในฐานะบอดี้การ์ด ผมไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งหรอกครับ แต่ถ้าในฐานะสา..”

“หุบปากนะฮวานชานซอง!!”

“หึ!”  ชานซองยกยิ้มอย่างร้ายกาจก่อนจะออกรถเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลจางย่านชานเมือง

บิดาบังเกิดเกล้าของชานซองเป็นเสมือนมือขวาคนสนิทของนักธุรกิจใหญ่อย่างจางเยวุค เขาซึ่งเป็นลูกชายที่ติดตามพ่อมาตั้งแต่เด็กจึงมีโอกาสแสดงความสามารถหลากหลายให้จางเยวุคได้เห็นถึงความเก่งกาจ หลังบิดาดขาเสียชีวิตจากการปกป้องพ่อของคุณหนูจาง ฮวางชานซองจึงถูกชุบเลี้ยงขึ้นมาแทน หากแต่หน้าที่ไม่ได้เทียบเท่ากับบิดาก็จริง แต่ก็ถือว่าสำคัญมากๆของตระกูลจาง

นั่นคือคอยปกป้องคุ้มครองคุณหนูเล็กจางอูยอง ทายาทคนสุดท้องที่เกิดจากภรรยาหลวงของจางเยวุค

จางอูยองคือคุณหนูที่เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ฉลาด และไม่ยอมลงให้ใครง่ายๆ องค์ประกอบบนใบหน้าค่อนไปทางคำว่าน่ารักได้แม่มากกว่าหล่อได้พ่อ หากแต่เวลาดื้อรั้นและเย่อหยิ่ง กลับเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดให้คนมองสนใจจนอยากทำความรู้จักด้วยเป็นอย่างดี แต่ก็ใช่ว่าจางอูยองจะไม่มีจุดอ่อน...

ฮวางชานซองที่เรียนจบจากอเมริกากลับมาทำงานให้ตระกูลจางได้สามปี ทั้งในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้และงานดูแลคุณหนูเล็ก ทำให้ฮวางชานซองได้ใกล้ชิดและคลุกคลีกับการใช้ชีวิตของจางอูยองจนแทบจะรู้ว่าคุณหนูเล็กของตระกูลเป็นคนยังไงมากกว่าเจ้าตัวเสียอีก และนั่นทำให้ชานซองได้รู้ความลับบางอย่าง..

คุณหนูเล็กแห่งตระกูลจางเป็นพวกรักร่วมเพศ ชื่นชอบหลงใหลในบุรุษเพศที่ดูดีมีฐานะร่ำรวย พูดง่ายๆคือจางอูยองเห็นผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเป็นของเล่น แม้เจ้าตัวจะไม่ได้มั่วเซ็กส์อย่างคนอื่นๆเพราะมีเขาคอยเป็นเงาตามตัว และฮวางชานซองก็กุมความลับอีกหลายอย่างของคุณหนูจาง โดยที่เจ้าตัวไม่กล้าจะเหิมเกริมกับเขาได้เชียวล่ะ

เพราะคืนนั้น จางอูยองเมา.. เพราะคืนนั้น จางอูยองดูเย้ายวนเซ็กซี่โดยที่ไม่รู้ตัว เพราะจางอูยองไม่ชอบขี้หน้าฮวางชานซอง เพราะฮวางชานซองคือคนที่จางอูยองเกลียดเข้าไส้ ความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยมันจึงเกิดขึ้น

เช้าวันนั้นจางอูยองในสภาพเปลือยเปล่าและมีอาการปวดตามสะโพกบวกกับอาการแฮงค์ตื่นขึ้นมาแล้วแทบจะฆ่าเขาให้ตายคามือ ชานซองยังจำได้ดีว่าถูกอีกฝ่ายขึ้นคร่อมร่างแล้วมือเล็กนั่นก็บีบคอเขาเต็มแรงจนแทบขาดใจตาย แต่จางอูยองก็หยุดมือ และชานซองก็ยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาที่ไหลเลอะแก้มแล้วหยดลงหน้าเขาหยดแล้วหยดเล่าจนอีกคนหายสะอื้น เขาจึงหยุด

จากนั้นความเกลียดชังของจางอูยองที่มีให้เขาก็เพิ่มมากขึ้น อูยองเริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น เที่ยวบ่อยมากขึ้น แต่ก็ใช่ว่าฮวางชานซองจะควบคุมไม่อยู่ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายดื้อรั้นไม่ยอมฟังกัน เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปและคลิปที่เต็มไปด้วยลีลารักและเสียงครางหวานระงมขึ้นมาข่มขู่จนอีกฝ่ายยินยอมในที่สุด เพราะจางอูยองจะไม่ยอมอับอายขายขี้หน้าเด็ดขาดหากมีคนรู้ว่าแอบมีสัมพันธ์ลับๆกับบอดี้การ์ดตนเอง

นั่นคือครั้งแรกของการร่วมรัก และมีอีกหลายๆครั้งต่อๆมา

นั่นคือครั้งแรกของจางอูยองเช่นกัน

บอดี้การ์ดหนุ่มขับรถไปเรื่อยๆอย่างอารมณ์ดี สายตาคอยมองกระจกหลังเพื่อมองคนแก้มกลมที่นั่งกอดอกเชิดหน้าเป็นระยะ พลางนึกถึงเรื่องในอดีตไปด้วยอย่างสนุกสนานจนมาถึงประตูหน้าบ้านขนาดใหญ่ เขากดรีโมทเปิดแล้วเลี้ยวรถเข้าไปจอดเทียบยังทางขึ้นตึกเล็กซึ่งเป็นบ้านที่อูยองขอพ่อให้สร้างแยกออกมาเพราะเจ้าตัวเบื่อที่จะเจอผู้หญิงคนแล้วคนเล่าของจางเยวุค

จางอูยองรีบเปิดประตูรถลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้บอดี้การ์ดคนสนิทมาทำหน้าที่ แล้วร่างขาวเนียนในชุดเสื้อกั๊กสีน้ำเงินก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตัวบ้านไป ไม่สนใจมองคนตัวสูงกว่าที่เดินไล่หลังตามมา

อูยองถอดรองเท้าบูทแล้วเตะมันไว้กระจัดกระจายไปคนละทางบนพื้น เขาไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะยังไงเสียฮวางชานซองก็ต้องเก็บให้อยู่ดี เมื่อเข้าห้องนอนมาได้ อูยองจัดการถอดเสื้อกั๊กตัวสวยออกจากตัว ตามด้วยเสื้อกล้ามสีดำตัวในแล้วทิ้งมันลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวเตรียมตัวอาบน้ำ ก็ยังไม่วายชำเลืองมองคนที่สวมสูทดำที่กำลังเก็บเสื้อตัวเมื่อครู่ของเขาแล้วโยนลงตะกร้าผ้าด้วยหางตา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปถึงประตูห้องน้ำต้นแขนก็ถูกคว้าด้วยมือหนาพร้อมแรงกระชากให้เซไปพิงผนังห้องอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยนะ!”

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณหนูเล็ก”  ฮวางชานซองยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจนปลายจมูกเฉียดแก้มนิ่มไปนิดเดียว  “ดื่มเหล้ามาด้วยเหรอครับ”

“มันเรื่องของฉัน!”

“ช่างไม่จดไม่จำเอาเสียเลยนะครับ ว่าทุกครั้งที่ดื่มเหล้ามา จะโดนลงโทษยังไงบ้าง”

“..อึ่ก!”  อูยองกัดริมฝีปากทันทีที่ลิ้นชื้นของคนตัวสูงไล้เลียบนใบหู

“อ้าปากครับ”

“ไม่!”

“ผมบอกให้อ้าปาก!!”

จางอูยองเม้มปากเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี หากแต่ตัวสั่นเทาน้อยๆจนคนที่กอดรัดอยู่รู้สึกได้ แต่แววตาเรียวก็ทอประกายกร้าวอวดดีจนดูยั่วยวนน่าหลงใหลแม้เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ ฮวางชานซองขมวดคิ้วพร้อมทั้งจ้องลงไปในแววตานั้น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

“หึ! เด็กอวดดี!”

“ฉันไม่ใช่เด็ก!”

“งั้นหรือครับ”  นิ้วเรียวไล้ขึ้นมาเขี่ยยอดอกสีสวยขนแข็งเป็นไต อูยองหอบหายใจหนักขึ้นแต่ก็ยังส่งสายตาแข็งกร้าวมาให้อย่างไม่หยุดหย่อน

“อื้อ..” ร่างเล็กเผลอครางเมื่ออยู่ดีๆคนตรงหน้าก็ก้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากขบเม้มยอดอกเม็ดเล็กนั่น แถมยังใช้ลิ้นเขี่ยไปมาจนอูยองขาอ่อนแทบลงไปกองกับพื้น

“ย..อย่า..”

“............”

“ฉัน..ฉันยอมแล้ว..อื้อ..”

ฮวางชานซองผละใบหน้าขึ้นมา ก่อนจะยกยิ้มกวนๆจนอูยองแทบจะชกหน้าให้หายโมโห

ชายหนุ่มก้มมองกลีบปากสีพีชที่ค่อยๆเผยออ้าออกช้าๆ ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากลงไป แล้วไม่รอช้ารีบสอดลิ้นเข้าไปในทันที กลิ่นเหล้านอกราคาแพงอบอวลหอมหวานอยู่ในโพรงปากเล็ก ชานซองไล่กวาดต้อนลิ้นเล็กที่คอยแต่จะหลบหลีกหนี จนร่างเล็กเข่าอ่อนวางมือบนไหล่หนาเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวร่างกาย ร่างสูงถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ก้มมองคนที่แก้มแดงปลั่งเพราะแรงอารมณ์ คุณหนูเล็กช้อนตาปรือปรอยขึ้นมามองเขาได้เพียงชั่วครู่ก็ปรับแววตาเป็นประกายกร้าว ฮวางชานซองเพียงยกยิ้มมุมปากเท่านั้น ก่อนจะพยุงร่างขาวเนียนไปส่งในห้องน้ำ

หลังจากส่งคุณหนูเล็กลงถึงอ่างเสร็จ บอดี้การ์ดหนุ่มก็เดินออกจากห้องนอนจางอูยองเพื่อกลับไปอาบน้ำชำระร่างกายของตนเองบ้าง จนเมื่อจัดการกับธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จ ฮวางชานซองก็กลับมาที่ห้องเดิม คุณหนูเล็กจางอูยองนั่งอยู่บนโซฟาใกล้ระเบียงกระจกกว้างของห้อง บนไหล่เล็กมีผ้าขนหนูเช็ดผมพาดอยู่ ชานซองเดินไปใกล้ๆแล้วหยิบมันขึ้นมาก่อนจะค่อยๆเช็ดผมให้คนที่นั่งอยู่เบาๆ

ในห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดนอกจากเสียงหายใจของคนสองคน แสงไฟสลัวจากหัวเตียงที่ยังคงส่องสว่างเพียงดวงเดียว เพราะเจ้าของห้องคงจงใจเปิดมันเอาไว้แค่นั้น

ชานซองเช็ดผมให้อูยองเสร็จก็เดินมานั่งข้างๆ จับให้อูยองนั่งหันหน้ามาหาตนเอง ก่อนจะกางมือออกจนสุด แล้ววางนิ้วหัวแม่มือและนิ้วกลางไว้บนขมับเล็กทั้งสองข้าง แล้วจึงนวดคลึงเบาๆเพื่อให้อูยองผ่อนคลาย อูยองหลับตาลงช้าๆ นั่งนิ่งให้ชายหนุ่มตรงหน้าจับต้องร่างกายตนเองอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน

“ผู้ชายคนนั้น เป็นใครครับ”

“ถ้าฉันไม่บอกแล้วนายจะทำไม”

บทสนทนาเริ่มขึ้น ทำลายความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด

“คุณหนูไม่บอก ผมก็หาทางสืบได้อยู่ดี”

“นิชคุณ”

“....”

“เขาชื่อนิชคุณ เขาเคยเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย แต่เขาต้องย้ายกลับไปเรียนที่ประเทศบ้านเกิดกลางคัน นายจึงไม่ทันได้เจอ”  เพราะชานซองเพิ่งจะได้มาใกล้ชิดอูยองได้สามปี

“หรือครับ จากกันไปนาน พวกคุณคงจะคิดถึงกันมาก”

“ที่สุดเลยล่ะ ถ้าไม่ติดว่าต้องกลับบ้านเร็วตามคำสั่งพ่อ ฉันกับพี่นิชคุณก็ว่าจะไปรื้อฟื้นอดีตกันซะหน่อย”

มือที่นวดขมับอยู่ชะงักกึก ก่อนจะเลื่อนลงมาบีบปลายคางเล็กแล้วจับให้ใบหน้าขาวเชิดขึ้น

“ปากดีจริงๆเลยนะครับ”

“หึ!”

แววตาท้าทายของอูยองช้อนมองคนตัวสูงพร้อมเหยียดยิ้ม

“วันนี้คุณหนูเล็กอยากโดนทำโทษงั้นสินะครับ”

“ข้อหาอะไรมิทราบ”

“ลืมไปแล้วหรือ ว่าคุณ..เป็นของใคร”

“แล้วยังไงล่ะฮวางชานซอง”  อูยองหลับตาลงเมื่ออีกคนโน้มใบหน้าลงมางับปลายคางเบาๆ

“คุณไม่มีสิทธิ์ไปทำตัวสนิทสนมขนาดนั้นกับผู้ชายคนอื่น อย่าเอานิสัยเดิมมาใช้เลยครับ อย่าทำตัวมักมากอีกจะดีกว่า หรือที่ผมปรนเปรอให้อยู่ทุกวันนี้ คุณหนูเล็กแห่งตระกูลจางยังไม่พอใจอีก หืม?”  จมูกโด่งกดลงบนแก้มนิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอีกฝ่ายต้องเบี่ยงหน้าหลบ

“อื้อ..”  เสียงครางเครือสั่นสะท้านเมื่อมือหนาของอีกฝ่ายล้วงเข้ามาในกางเกงนอน หยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวเบาๆ

“ให้ผมเป็นผู้ชายของคุณคนเดียวดีกว่า จางอูยอง” 

หลังจบประโยคนั้น ร่างสูงก็โถมทับจนแผ่นหลังเล็กแนบลงกับเบาะนุ่มของโซฟา ชุดนอนที่เพิ่งสวมใส่ไม่ทันไรก็ถูกคนบนร่างถอดออกจนหมด และฮวางชานซองเองก็ถอดชุดนอนตนเองออกเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่ากำยำที่อูยองอิจฉามาตลอด อูยองถอนหายยาวก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อส่วนกลางลำตัวถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอีกฝ่าย ร่างเล็กเผลออ้าขาออกกว้าง มือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีดำเพื่อระบายความร้อนรุ่ม

“อือ..อ๊ะ..”

เสียงครางหวานดังก้องแข่งกับเสียงของแก่นกายที่ถูกกลืนกินอย่างน่าอาย จางอูยองปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆว่าไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่ทำให้เขาร้อนรุ่มได้ขนาดนี้ ไม่เคยมีชายคนไหนเร่าร้อนแผดเผากันจนหลอมละลายเหมือนฮวางชานซองมาก่อน

“อ๊ะ..ม..ไม่ไหว..แล้ว..”

จังหวะร้อนถูกเร่งจนร่างขาวเนียนกระตุกกายขับของเหลวสีขาวขุ่นเข้าโพรงปากคนบนร่าง อูยองปรือตาหวานฉ่ำมองชานซองที่กำลังเล้าโลมเขาขึ้นมาจากด้านล่าง ลำแขนขาวโอบกอดคนตัวสูงแนบแน่น ชานซองซุกไซร้จมูกลงบนซอกคอขาวเนียน กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำทำให้เขาลุ่มหลง กลิ่นกายเฉพาะตัวของคุณหนูเล็กแห่งตระกูลจางยังตลบอบอวลเหมือนดั่งคืนแรกที่เขาได้ลิ้มลอง

แม้คุณจะถูกผู้ชายคนไหนสัมผัสมา ผมจะลบมันออกให้หมด 

ขาขาวหนึ่งข้างถูกยกพาดไว้บนพนักโซฟา อีกข้างถูกนำมาเกี่ยวกระหวัดกับสะโพกแกร่ง มือหนานวดคลึงบนสะโพมนเพื่อให้อีกคนผ่อนคลาย ลมหายใจอูยองหอบกระชั้นเมื่อความต้องการขนาดใหญ่ค่อยๆชำแรกเข้ามาในร่าง

คุณจงจำเอาไว้ ว่าคุณไม่มีสิทธิ์รับใครเข้ามาในร่างนี้ 

บนลงโทษแสนหวานถูกร่างสูงดำเนินไปช้าๆ นักโทษที่แสนน่ารักไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เลยนอกจากนอนบิดเร่าไปมาอย่างทรมานเพราะความเสียวซ่านอยู่ใต้ร่าง ฮวางชานซองยกยิ้มอย่างพอใจเพราะไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็เรียกเสียงครางอันไพเราะได้ทุกครั้ง เขารู้จักร่างกายของจางอูยองทุกตารางนิ้ว รู้ดีกว่าเจ้าตัวด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นชานซองจึงรู้ดีว่าทำอย่างไร คนใต้ร่างถึงจะยอมสยาบร้องครางเป็นลูกแมวแสนเชื่องได้

ต้องผมคนเดียวเท่านั้น ฮวางชานซองคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้ชายของจางอูยอง 

เสียงหวีดครางดังลั่นครั้งสุดท้ายเมื่อทั้งสองฝ่ายถึงขีดสุดของอารมณ์ พร้อมๆกัน คนบนร่างก้มลงจูบซับปลอบประโลมร่างเล็กที่กำลังสั่นระริกเพราะเพลิงรักเผา ผลาญไปเมื่อครู่ ก่อนชานซองจะลุกขึ้นยืนแล้วช้อนอุ้มร่างปวกเปียกแล้วพาไปยังเตียงนอนกว้าง..

..ยังหรอก บทลงโทษยังไม่จบแค่นี้

ผมจะย้ำให้คุณรับรู้และตอบสนองเพียงร่างกายของผม คุณจะได้ไม่ต้องไปหาเศษหาเลยจากใครได้อีก จางอูยอง..

I’m your man..

TBC.

Talk :: ร้อนลวกคอ ลวกลิ้นเลยมั้ย?? 555555555555555+ ตอนจบจะตามมาเร็วๆนี้ ขอย้ายมาลงบล็อกนี้เลยละกันนะคะ ชานอู ชานอู ชานอู จงรักจงหลง จงรักจงหลง 5555555555555+

ขอบคุณค่ะ